De Medebacher Bucht

Het cultuurlandschap Medebacher Bucht beperkt zich hoofdzakelijk tot het stadsgebied van Hallenberg en Medebach, het zuidoostelijke deel van het district Hochsauerland en delen van de gemeente Winterberg.

Sonnenuntergang in der Medebacher Bucht
Sonnenuntergang in der Medebacher Bucht - © Touristik-Gesellschaft Medebach mbH

De Medebacher Bucht draagt ook de welluidende naam “het Toscane van het Sauerland”, want door de beschermde ligging oostelijk van de bergkam van de Kahler Asten tot de Etterskopf valt er duidelijk minder neerslag dan in het resterende deel van het natuurpark. Tot 1815 behoorde de Medebacher Bucht tot het westelijk aangrenzende kuur-Keulse Sauerland met het aartsbisdom Keulen. De dominantie van het katholieke geloof is tot op vandaag nog in de tradities herkenbaar. Vanaf 1815 behoorde de Medebacher Bucht tot het koninkrijk Pruissen.

Het gebruik van het land en het landschapsbeeld zijn beïnvloed door de ligging relatief ver af van de verkeerswegen, de afgelegen ligging tussen de machtscentra en door de onvruchtbare bodem. Daardoor ontwikkelde er zich een kleinschalige, extensieve land- en bosbouw met een grote betekenis voor de natuurbescherming. De Medebacher Bucht werd daarom aangewezen als Europees vogelbeschermingsgebied.

Bij de vestigingsvormen domineren de gehuchten en kerkdorpen. De agrarische bouwwijzen werden bepaald door de Hessische bouwtypen zoals lang- en dwarshuizen. In de historische stadskernen van Medebach en Hallenberg zijn laat-Pruisische invloeden, bij voorbeeld aan het raadhuis van Hallenberg, herkenbaar.